Monday, December 16, 2013

Management lessons from AAP’s showing

Management lessons from AAP’s showing
In each and every event and situation there is a lesson to be learnt. We only miss that very often. If we are willing and be prepared to learn then we can always connect the events or the outcomes with the Management Principles. But, even the so called Geniuses miss this. Take for example the Film 'Ravanan' by Manirathnam. Why it failed? Whereas he was very successful in 'Thalapathi'. Why? Thalapathi is the story of Karnan and Dhuriyothanan. He just narrated the story as in the Epics. It received the acceptance of the Society. He just utilized the Strength of that Epic and the strength of that Character "KARNAN".

Ravanan is the story of Ramayana. This nation believed in that epic for centuries together and the respect they have for Sita and Rama is some thing great. In such a circumstances if he is going to portrait Sita loves Ravana - do you think that the people will agree that? There may be difference of opinion about the 'Agnipravesh'. I do agree that Rama demanding an 'Agnipravesh' by Sita is unacceptable in today's parlance. But, still lakhs and lakhs of people take Ramayana and its versus as watchword. So, trying to change the belief of the people proved him costlier.

Coming to the strength of Aishwarya - her beauty, did he materialize that? He has missed the chance even in the film 'Iruvar'. But whereas the film 'Jeans' en-cashed it. Maniratnam is not an ordinary Director. He is a Management Graduate and he knows about 'SWOT' analysis. In spite of that he has not paid much attention to that aspect.

To conclude, Management Lessons are there every where. Many a times we miss it first and then realize that mistake by that time it is too late and too costlier. -KRG

Management lessons from AAP’s showing

Management lessons from AAP’s showing
In each and every event and situation there is a lesson to be learnt. We only miss that very often. If we are willing and be prepared to learn then we can always connect the events or the outcomes with the Management Principles. But, even the so called Geniuses miss this. Take for example the Film 'Ravanan' by Manirathnam. Why it failed? Whereas he was very successful in 'Thalapathi'. Why? Thalapathi is the story of Karnan and Dhuriyothanan. He just narrated the story as in the Epics. It received the acceptance of the Society. He just utilized the Strength of that Epic and the strength of that Character "KARNAN".

Ravanan is the story of Ramayana. This nation believed in that epic for centuries together and the respect they have for Sita and Rama is some thing great. In such a circumstances if he is going to portrait Sita loves Ravana - do you think that the people will agree that? There may be difference of opinion about the 'Agnipravesh'. I do agree that Rama demanding an 'Agnipravesh' by Sita is unacceptable in today's parlance. But, still lakhs and lakhs of people take Ramayana and its versus as watchword. So, trying to change the belief of the people proved him costlier.

Coming to the strength of Aishwarya - her beauty, did he materialize that? He has missed the chance even in the film 'Iruvar'. But whereas the film 'Jeans' en-cashed it. Maniratnam is not an ordinary Director. He is a Management Graduate and he knows about 'SWOT' analysis. In spite of that he has not paid much attention to that aspect.

To conclude, Management Lessons are there every where. Many a times we miss it first and then realize that mistake by that time it is too late and too costlier. -KRG

Sunday, June 17, 2012

Dharmaraj - The Teacher who shaped me


Dharmaraj - A school teacher in a sleepy village called "Nerkuppai" in Sivagangai District of Tamilnadu. True to his name he was a "Vallal".

In 1967, I studied  VI Standard at Sathappa Government High School at this village. Mr.Dharmaraj was my class teacher. Always on a  Pure glittering White and White Khadi attire. The white dress really brought a Charisma and personality to him for this otherwise a Dark Complexioned person. He used to be very perfect and strict in all his acts, & thoughts.

He lived a very simple, bachelors life. To my knowledge he didn't got married even after I left the school. He had his ailing mother, somewhere near Tiruppur. We do not know whether he visited his mother regularly. He used to send a Money order every month that we know. But, we  never had a chance to say, Dharmaraj Sir is absent or on leave even for a single day.

He used to have 14 sets of Dress. 7 sets for one week and another 7 sets for the next week. Every Sunday he will wash the clothes by himself and put Starch (Kanji) and then press it by an Indigenous Iron Box. i.e: A Brass Sombu (Pot) with boiling water is his Iron Box.  Each set of dress is coded with the first letter of the day in Tamil. i.e: Thingal - Thi, Sevvay - Se like this. He will wear the dress according to this code. We used to sit in the front row and he had a habit of teaching in the class be standing near the front desk. We used to lift his shirt corner and check the codes. We never had an opportunity to see a different code on a different day.

Even though, the School started at 9.00 a.m he will ask his students to come at 8.00 a.m. or 8.30 a.m. This time is utilised for creating a Garden in front of the Class Room. A beautiful garden was maintained by us and we won the appreciation, award etc. when the C.E.O visited our school. He will divide the students into a few groups and each group will be made responsible for one activity such as cleaning the class room,  Providing drinking water, maintaining the garden, promoting culture and conducting programmes and academic activities.

He is a very good play writer and I have acted on 3 Plays written by him. He is true follower of Mahatma Gandhi. He will insist for Uniformity in everything. Not only in our dress, but even on the note books and the Covers. During that period putting a colored pictorial label on the Note books was a crazy one. Once my brother sent me two dozens of  labels with beautiful pictures. I affixed the same on my Exercise note book and submitted. He called me and asked me to remove it and follow the general practice of putting a Square white paper as a label. When I hesitated to do that, he explained an event that happened in Mahatma's life. When a small girl asked Bapuji, Will you wear a Shirt if I offer it to you, Gandhi replied enthusiastically, that if you can offer 30 Crores Shirts, i.e: to the entire population of the then India, he is willing to wear it. Likewise, if you can give this colored label to all the 32 students in the class, then he is acceptable for the colour label, otherwise, I have to follow the general rule.

He wrote, few plays on "Tiruppur Kumaran", "Samrat Ashoka" and "Pandit Jawaharlal Nehru". I acted on lead roles in all the three plays. My friend M.Nachiappan who is a leading Surgeon today has acted as Tiruppur Kumaran. He gave us confidence to face the audience, he taught us the oratorical skills.

He is very kind natured but at the same time very strict disciplinarian. At that time the School Special Fees will be around Rs.12/- or so. I do not remember exactly. At least half a dozen students in my class were very poor and invariably they will not pay the fees in time. So, a circular will be issued by the office and it will be brought to the Class room by a Peon - Chinnaiah. If the circular comes during the class hour of Dharmaraj Sir, he will not read out the names. Instead, he will take out a paper and note down the names. The next day the circular will not have the names of these students. He will pay the money for those students.
He used to have food only at the "Udupi - Krishna Iyer Hotel" the only hotel at the Village. Whenever, my mother goes out station for a marriage or for some functions, I used to go to that hotel for taking Lunch. Since, the lunch time in the School is the same for us, we will be having lunch at the same time. In all these occassions, Dharmaraj Sir never allowed me to pay my bill. Even before his telling the server, the server himself will refuse to collect the money. This continued even after I passed out of his class.

I still feel that many of my skills, habits and qualities are formed with his influence. I owe a lot to him. I am proud of recalling the fond memories of Dharmaraj sir on the occasion of Teacher's day. I have no contacts with him now and I do not know about his whereabouts. If any one has got any information about him, please pass it on to me.

                                                                                    KR.GNANASAMBANDAN.

Saturday, January 15, 2011

Corporate Social Responsibility (CSR) and Nagarathar's Dharmam!

வர்த்தக நிறுவனங்களின் சமுதாய பொறுப்பு:
     CSR  இந்த சொல் இப்போதெல்லாம் நிறையவே அடிபடத்தொடங்கிவிட்டது. இலாபத்திற்காகவே நடத்தப்படும் இன்றைய நிறுவனங்கள் பெருமையாக சொல்லிகொள்ளும் விஷயம் "கார்போராத் சோஷியல் ரெச்போன்சிபிளிட்டி". திரு. எஸ். குருமூர்த்தி அவர்கள் தனது மார்க்ஸ் டு மார்க்கெட் என்ற புத்தகத்தில் சொல்லியிருப்பது போல கம்யூனிசத்திற்கும் முதலாளித்துவக் கொள்கைக்கும் பெரிய அளவு வித்தியாசமில்லை. இரண்டுக்குமே பொருள் சார்ந்த (materialistic ) வாழ்க்கைதான் முக்கியமே தவிர அருள் சார், ஆன்மீக வாழ்க்கை பெரிதல்ல. இலாபத்தையே மையமாகக் கொண்டு, நுகர்வுக் கலாசாரத்தைதான் இரண்டு தத்துவங்களுமே போதித்தன. ஒரே வித்தியாசம் கம்யூனிசம் எல்லோருக்கும் சமமாக பிரித்துக்கொண்டு எல்லோரும் அனுபவிக்கவேண்டும் என்றது. முதலாளித்துவமோ தனி நபர் அனுபவிக்கலாமென்றது.

இரண்டு ததுவங்களுக்குமே கடவுள் நம்பிகையோ, மறுபிறவியில் நம்பிக்கையோ கிடையாது. தனி மனிதனின் நுகர்வுக்காக படைக்கப்பட்டதல்ல உலகம்  என்ற இந்துமத கொள்கை பற்றி இவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. இப்போது இந்தியாவில் பரவி வரும் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை இந்த முதலாளித்துவக் கொள்கை சார்ந்ததாகத்தான் உள்ளது. அதனால்தான், முகேஷ் அம்பானி 4000 கோடியில் வீடு கட்டுகின்றார்.  அவரும் அவருடைய குடும்பமும் சேர்ந்து 5 நபர்கள். ஆனால் அவர்களுக்காக அந்த வீட்டில் அறுநூறு பேருக்கு மேல் வேலை ஆட்கள். இதுதான் நுகர்வுக் கலாசாரம்.

ஆனால் சைவ மதத்தில் வந்த நகரத்தார் சமுதாயமோ இதை நன்கு அறிந்துவைத்திருந்தது. நகரத்தார்கள் எவ்வளவுதான் சொத்து வைத்திருந்தாலும் ஒரு கட்டுக்குள்தான் வாழ்வார்களே தவிர ஊதாரித்தனம் செய்ய மாட்டார்கள். ஒரு அளவுக்கு மேல் வரும் சொத்தை கோயிலுக்கும், கல்விக்கும் கொடுப்பார்களே  தவிர ஆடம்பரச் செலவு செய்யமாட்டார்கள்.
செட்டி நாட்டு தொண்ணூற்று ஆறு ஊர்களில் உள்ள கோயில்களுக்கு மட்டுமல்லாது, இந்தியா முழுவதும்  உள்ள கோயில்களுக்கும் செய்துள்ளார்கள். இந்த ஊர்களில் மட்டுமல்லாது, மதுரை, திருச்சி, சிதம்பரம், சென்னை போன்ற எல்லா ஊர்களிலும் கல்விச்சாலைகள் பல்கலை கழகங்கள் ஆரம்பித்து உள்ளார்கள். ஆனால் ஆண்டு இதை தர்மம் என்றுதான் செய்தார்களே தவிர இந்த சி எஸ் ஆர் எல்லாம் அவர்களுக்கு தெரியாது. வாழ்க நகரத்தார் சமுதாயம். வளர்க அவர்தம் நற்பணி.

Sunday, December 12, 2010

Deemed Universities - What is the problem?

நிகர் நிலை பல்கலைகழகம் - என்ன பிரச்சினை?
மதுரை தியாகராஜர் கல்லூரியும் கோவை பி எஸ் ஜி  கல்லூரியும் நிகர் நிலை பல்கலைகழகமாக மாறுவதற்கு ஏன் இத்தனை ஆர்ப்பாட்டம்? எவ்வித அடிப்படை வசதியும் இல்லாத, நேற்று பெய்த மழையில் இன்று முளைத்த காளான் போல நாளொரு பல்கலைக்கழகம் வந்துகொண்டிருக்கும்போது ஐம்பது ஆண்டுகளை கடந்த, நல்ல சேவை செய்த கல்வி நிறுவனம் பல்கலை கழகமாக மாறுவதில் ஆசிரியர்களுக்கு என்ன பிரச்சினை ஏற்படும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அவர்கள் நலன் காக்கப்படும் என்று அரசும் துணை முதல்வரும் உத்தரவாதம் அளித்த பிறகும் ஏன் இந்த போராட்டம்? உண்மையிலேயே வேறு பிரச்சினைகள் இருந்தால் அதை அரசிடம் எடுத்து சொல்லி தீர்வு காணலாமே? அதை விடுத்தது வீதிக்கு வந்து போராடுவது கல்வியாளர்களுக்கு அழகா?

நமது நாட்டின் கல்வி நிலை, படித்தோர் விகிதம், பட்ட மேற்படிப்புக்கு வருவோரின்  எண்ணிக்கை இதையெல்லாம் மேலை நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது நாம் மிகவும் பின் தங்கியிருக்கிறோம் என்பதை புரிந்துகொள்ளதவர்கள் இல்லை இந்த போராட்டக்காரர்கள்.  நம்மை விட குறைந்த ஜனத்தொகை கொண்ட நாடுகளில், குறிப்பாக அமெரிக்காவில் 5000௦௦௦ க்கும் மேற்பட்ட பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளது. நமது நாட்டிலோ 500௦௦ க்கும் குறைவான பல்கலைக்கழகங்கள்தான் உள்ளது. உயர்நிலை பள்ளிப்படிப்பை முடித்தவர்களில் 25 சதவீதம்  பேர்தான் கல்லூரிக்கு வருகிறார்கள். பட்ட மேற்படிப்புக்கு பத்து சதவீதம்  பேர்தான் வருகிறார்கள். இதை எல்லாம் மாற்ற வேண்டும், கல்வி நிலை உயர வேண்டும்  என்று ஏன் இந்த ஆசிரியர்கள் விரும்பமாட்டேன் என்கிறார்கள்?

ஏதோ மேல்நாடுகளில் உள்ள பல்கலைகழகங்கள் எல்லாம் சத்தியவான்கள் போலவும் நம் ஊர் பல்கலைக்கழகங்கள் தான்  மட்டம் எனவும் இவர்களிடையே ஒரு கருத்து உள்ளது. மேல்நாட்டு பல்கலைகழகங்களின் லட்சணம் இங்கு உள்ளவர்களிடம் பணம் வாங்கிக்கொண்டு டாக்டர் பட்டம் கொடுப்பதிலிருந்து தெரியவில்லையா?

கல்வி என்பது தனியார் மயமாகக்கூடாது என்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை. ஆனால் அது முதலில் ஆரம்பக்கல்வியில் இருந்து தொடங்க வேண்டும். போராடும் இந்த வாத்தியார்களின் பிள்ளைகள்  தனியார் பள்ளியில் சேராமல்  அரசுப் பள்ளியிலும் கார்பொரேஷன் பள்ளியிலும் படிக்கிறார்களா? யார் யாரெல்லாம் அப்படி படிக்கவைத்திருகிறார்களோ அவர்கள் போராடட்டும். மற்றவர்கள் தயவு செய்து விலகி வழி கொடுங்கள். ஒரு நல்ல காரியம் நடப்பதற்கு முட்டுக்கட்டை போடாதீர்கள்.

வீதி தோறும் கலையின் விளக்கம் ஊர்கள் தோறும் கல்விச்சாலை கேட்ட பாரதியின் கனவை நனவாக்குவோம்! ஜெய் ஹிந்த்!

Saturday, November 27, 2010

meenakshi maindhan: Endru theerum intha thalaimai panjam?

meenakshi maindhan: Endru theerum intha thalaimai panjam?: "என்று தீரும் இந்த தலைமை பஞ்சம்? ஒரு தலைவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றி நிறையவே தகவல்கள், புத்தகங்கள் வந்துவிட்டது. இருந்தப..."

Endru theerum intha thalaimai panjam?

என்று தீரும் இந்த தலைமை பஞ்சம்? 
ஒரு தலைவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றி நிறையவே தகவல்கள், புத்தகங்கள் வந்துவிட்டது. இருந்தபோதும் கடந்த 40௦ ஆண்டுகளாக ஒரு நல்ல தலைவன் இல்லாமல் தமிழகம் தவிக்கிறதே ஏன்? பெருந்தலைவர் காமராஜர், மூதறிஞர் ராஜாஜி, தீரர் சத்யமூர்த்தி போன்றோர்கள் இருந்த இடத்தில ஏன் இன்று வழிநடத்தி செல்ல ஒரு நல்ல தலைவன் கிடைக்கவில்லை?

ஒரு நல்ல தலைவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருக்க வேண்டும்? தனது கீழ் உள்ள தனது தொண்டர்கள், மக்கள் நலன் கருதி, தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் கூட அவர்களுக்காக சில இடங்களில் விட்டுக் கொடுத்து போக வேண்டும். நாட்டு நலன் கருதியவர்கள் அப்படித்தானே இருந்திருக்கிறார்கள். 

நம் நாட்டு விடுதலை போரின் உச்ச கட்டம். இந்தியாவை இரண்டாகப் பிரித்துத்தான் சுதந்திரம் கொடுக்க வேண்டும் என்பது பிரிட்டிஷாரின் ராஜ தந்திரம். ஜின்னாவும் அதையே கேட்கிறார். மகாத்மா காந்தியோ ஒரே இந்தியாதான் வேண்டும் என்கிறார். சிக்கலைத் தீர்க்க வட்ட மேஜை மாநாடு கூட்டப்பட்டது. காந்தியும் ஜின்னாவும் லண்டன் செல்கிறார்கள். அங்கே அரசியாரின் முன்னிலையில் பேச்சு நடக்கிறது. முடிவு ஏதும் எட்டப்படவில்லை. பொழுது சாய்ந்துவிட்டது. எனவே நாளை பேசலாம் என்று மற்றவர்கள் எழுந்துவிட்டார்கள். இருந்தபோதிலும் மறு நாளாவது ஒரு நல்ல முடிவு வர வேண்டும் என்றால் இவர்களில் யாரவது ஒருவர் விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும். ஆகையினால் இவர்கள் இருவரும் இன்று மாலை தனியே சந்தித்துப் பேசினால் நல்லது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. 

அப்படியெனில் எங்கு சந்திப்பது என்று யோசித்தபோது காந்தி தான் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்கு ஜின்னாவை அழைத்தார். ஜின்னாவோ தான் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு காந்தியை வருமாறு கூறினார். இருப்பினும் காந்தி இருக்கும் இடத்திற்கு ஜின்னா போவது என்று முடிவாயிற்று. ஜின்னாவும் உடனே அங்கு நான் வரும்போது என்ன தருவீர்கள் என்று கேட்க காந்தியும் எது வேண்டுமானாலும் தருகிறேன் என்று கூறிவிட்டார். எதனை மணிக்கு சந்திப்பது என்பதை முடிவு செய்தவுடன் இருவரும் தங்கள் தங்கள் இடத்திற்கு திரும்பிவிட்டார்கள். குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு ஜின்னா, காந்தி இருந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டார். காந்தியும் எழுந்து சென்று மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றார். என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள் என்று கேட்டவுடன் ஜின்னாவும், தான் கேட்பதை காந்தியால் தரமுடியாது என்ற நினைப்புடன் சற்றே கிண்டலாக விஸ்கி அன் சோடா என்றார். உடனே அண்ணல் காந்தியடிகள் ஒரு பாட்டில் விஸ்கியும் ஒரு சோடா பாட்டிலையும் எடுத்து ஜின்னாவிடம் நீட்டி, மன்னிக்கவும் எனக்கு எப்படி ஊற்றுவது என்று தெரியாது நீங்களே ஊற்றிகொள்ளுங்கள் என்றாராம். தேச ஒற்றுமைக்காக காந்தி தன் வாழ் நாளில் தன் கையால் தொட்டிராத மது பாட்டிலை எடுத்துக் கொடுத்தார். 

இன்று, அமெரிக்க அதிபர் பாரக் ஒபாமா, தான் ஒரு கிறிஸ்துவராக இருந்தும் தீபாவளி கொண்டாடுகிறார். வாழ்த்து சொல்கிறார். ஆனால், நம் முதல்வர் அவர்களோ, கடவுள் இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே, தலையில் குல்லா வைத்துக்கொண்டு, பக்ரித், ரம்ஜான் கொண்டாடுகிறார். அந்த மதத்தவருக்கு வாழ்த்து சொல்கிறார். ஆனால், இந்து மதப் பண்டிகைகளான தீபவளிக்கோ, விநாயகர் சதுர்திக்கோ வாழ்த்துச்  சொல்ல மறுக்கிறார். (விநாயக சதுர்த்தியை முன்னிட்டு - மன்னிக்கவும், விடுமுறை தினத்தை முன்னிட்டு கலைஞர் டிவியில் சிறப்பு நிகழ்சிகள் நடத்தி விளம்பர வருமானத்தை பார்த்துக்கொள்வது - அது தனி) வாழ்த்து சொல்லும் எதிர்கட்சித் தலைவியைப் பார்த்து, இதுதான் பெரியார், அண்ணா வழி நடப்பதா என்று கேள்வி கேட்கிறார். மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகைக்கும் மணமுண்டு என்று அவரது அரசியல் ஆசான் சொல்லியது மறந்து போயிற்று போலும். நீங்கள் ஒரு கட்சியின் தலைவர் என்றால் நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்து கொள்ளுங்கள், ஆனால் ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வர் என்ற முறையில் இந்துக்களும் வாழ்த்து சொல்லுங்கள், ஒபாமாவைப் பார்த்தாவது கற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று முதல்வரிடம் யார் சொல்வது? 

குடும்ப அரசியலை எதிர்த்து கொதித்து எழுகிறேன் என்று சொல்லும் எதிர் கட்சித் தலைவியோ தனது தோழியின் குடும்பத்தை கட்டிக்கொண்டு அழுதுகொண்டு இருக்கிறார். பாட்டளிகளின் தோழன் என்று அரசியலுக்கு வந்தவரோ தனது மகன், மருமகள் என்று இசித்துகொண்டு இருக்கிறார். இவர்கள் அனைவருக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறேன் என்று வந்த புரட்சிக் கலைஞரோ தனது மனைவி, மைத்துனன் என்று ஒரு தமிழ் பட பாடல் காட்சி வெள்ளை தேவதைகளை போல் ஒரு கூட்டத்தையே அழைத்து வருகிறார். வைகோவோ என்ன செய்வது, யாருடன் கூட்டு வைப்பது என்று தெரியாமல் மயங்கி நிற்கிறார். மாவீரனோ, இங்கு இருக்கும் தமிழர் நிலை மிகவும் நன்றாக இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு இலங்கைத் தமிழரைக்  காப்பாற்றப்  புறப்பட்டுவிட்டார். 

இங்கு இருக்கும் சினிமா பட உலகத்திற்கோ கலைஞருக்கு நன்றி சொல்லவே நேரம் போதவில்லை. மின் ஊடகங்களுக்கோ மெகா தொடரை விட்டுவிட்டு வெளியே வரவே முடியவில்லை. பத்திரிகைகளில் ஒன்றிரண்டு மட்டும் ஈனக் குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறது.  இளிச்சவாய் தமிழனோ இன்னும் என்ன, என்ன இலவசம் கிடைக்கும் என்று அண்ணாந்து நின்றுகொண்டு இருக்கிறான். 

விதியே இந்தத் தமிழ் சாதியை என் செய்ய நினைத்தாய்? 

என்று தீரும் இந்த தலைமைப் பஞ்சம்?